|
|
Wat is er zo bijzonder aan haptotherapie?
Het meest opvallende aan haptotherapie in vergelijking met andere therapievormen is het gebruik van de middelen positiebepaling en aanraking. Vooral die aanraking roept vaak vragen op. Moet er altijd aangeraakt worden? Nee. Aanraking is een middel, geen doel. Maar wel een sterk middel, omdat aanraking heel direct het contact tussen twee mensen bevestigt. Bij heftige emoties raken we elkaar nog wel eens spontaan aan. We slaan bijvoorbeeld troostend een arm om iemand heen, houden iemands hand vast bij de tandarts, condoleren iemand met een stevige, bemoedigende handdruk. Deze aanrakingen bevestigen het contact. Ik zie je, ik ben bij je, ik leef met je mee, ik deel in je gevoel. Door die bevestiging komt er meer ruimte voor jou, je mag zijn wie je bent.
Ontmoetingsgericht
 Haptotherapie richt zich op dit bevestigende contact tussen mensen, op de wisselwerking tussen de mens en zijn/haar omgeving. Het is een ontmoetingsgerichte vorm van therapie. In het contact met de ander leer je jezelf kennen, wie je bent, wat je wilt, wat voor jou belangrijk is en hoe je dat kenbaar maakt. Tijdens de therapie ga je telkens weer de ontmoeting aan. Aanraking en positiebepaling zijn middelen om die ontmoeting op een wat minder rationele manier tot stand te brengen. Middelen die meer je gevoel aanspreken.
Aanraking
Alleen aanraken brengt geen ontmoeting tot stand. Kijk maar wat er gebeurt in een overvolle bus. Aan alle kanten raakt jouw lijf andere lijven, maar je voelt je waarschijnlijk helemaal alleen en afgesloten van al die mensen. De intentie om de ander te ontmoeten, te zien wie die ander werkelijk is, is nodig om een echte ontmoeting te hebben. Een ontmoeting waarin je je gezien voelt. Die intentie kan ook heel goed in woorden gevat worden. Maar woorden zijn gekoppeld aan je verstand, kunnen het gevoel smoren en veranderen, kunnen verdraaid gebruikt worden, kunnen liegen. Als je daar vervelende ervaringen mee hebt, is aanraking een vorm die je wellicht helpt om de woorden te "omzeilen" en de intentie te voelen.
Positiebepaling
Hetzelfde geldt voor de positiebepaling. Het lijkt haast een spelletje. Wat verandert er als ik naast je ga staan in plaats van tegenover je? Maar het draait niet om onze letterlijke plek in de ruimte, maar om wat de positie ten opzichte van elkaar doet met de mogelijkheden voor ontmoeting. Als ik tegenover je sta, laat ik me in het contact op een andere manier zien dan wanneer ik naast je sta. Welk gevoel geeft dat, overbrug je die afstand gemakkelijk of roept het weerstand op? Of is het nieuw om iemand naast je te hebben en maakt dat je onrustig?Welke posities kun jij innemen en waar kun je nog in groeien? Ook deze vorm gaat aan woorden voorbij en biedt je de kans te ervaren wat er met jou gebeurt in een ontmoeting, en hoe het anders kan.
|
